قوله : و زوّجه واحدة : ضمير فاعلى در [ زوّجه ] بولىّ راجع بوده و ضمير مفعولى به زوج و مقصود از [ واحدة ] يكى از دخترانست . قوله : فلم يسمّها : ضمير فاعلى به ولىّ و ضمير مؤنث مفعولى به [ واحدة ] عود مىكند . قوله : فان ابهم و لم يعين شيئا فى نفسه : ضميرهاى فاعلى در [ ابهم ] و [ لم يعيّن ] به ولىّ راجع بوده و مقصود از اينعبارت آنست كه ولىّ اصلا هيچيك از دختران را نه در ظاهر و نه در باطن معيّن ننمود . قوله : و ان عيّن فى نفسه : ضمير فاعلى در [ عيّن ] بولىّ راجع است . قوله : من غير ان يسمّيها لفظا : ضمير فاعلى در [ يسمّيها ] به ولىّ و ضمير مفعولى به منكوحه راجعست . قوله : فاختلفا فى المعقود عليها : ضمير تثنيه در [ اختلفا ] به زوج و اب راجع است . قوله : و مستند الحكم رواية ابى عبيدة : روايت مزبور را مرحوم صاحب وسائل در ج 14 ص 222 به اين شرح نقل فرموده : محمد بن يعقوب از محمد بن يحيى از احمد بن محمد از على بن ابراهيم از پدرش جميعا از ابن محبوب از جميل بن صالح از ابو عبيده قال : سئلت ابا جعفر عليه السلام عن رجل كنّ له ثلاث بنات ابكار فزوّج احداهنّ رجلا و لم يسمّ التى زوّج للزوج و لا للشهود ، و قد كان الزّوج فرض لها صداقها ، فلمّا بلغ ادخالها على الزّوج بلغ الزّوج انّها